Noong high school, tila walang pwedeng makatibag sa tambalang Andrei at Maya. Sa St. Jude Academy, kilala sila bilang the ultimate power couple. Si Andrei ang tahimik ngunit reliable na varsity captain sa basketball, habang si Maya naman ang maingay, bibo, at laging busy bilang Student Council President.
Kahit magkaiba ang mundo nila—si Andrei na pang-sports at si Maya na pang-academics—sobrang complementary ng dynamic nila. Tuwing hapon, makikita mo si Maya sa bleachers habang nagpe-practice si Andrei, hawak ang tumbler ng tubig nito at nag-aaral ng Flashcards. Si Andrei naman, patiently na maghihintay sa labas ng Council room hanggang matapos ang meeting ni Maya para lang maahatid ito pauwi sa jeepney terminal.
“Basta tandaan mo, Maya, kahit anong mangyari, team tayo,” madalas sabihin ni Andrei tuwing makakaramdam si Maya ng burnout sa pag-aaral.
“Oo naman. Ikaw at ako lang naman, ‘di ba?” sagot naman ni Maya, sabay ngiti na nagpapawala sa lahat ng pagod ni Andrei.
High school graduation came, and their future looked bright. Nakatanggap silang dalawa ng admission offers sa Ateneo de Manila University. Akala ng lahat—pati na rin nina Andrei at Maya—dire-diretso na ang forever nila.
Ngunit iba ang realidad ng college.
Pagpasok ng Katipunan, biglang lumaki ang mundo nila. Si Andrei, bagamat pumasok bilang student-athlete, kinailangang mag-adjust nang husto sa Management Engineering (ME)—isang course na kilala sa sobrang taas ng standards at brutal na workload. Si Maya naman, pumasok sa Communication, kung saan agad siyang naging active sa iba’t ibang organizations, university events, at theater groups.
Sa unang ilang buwan, kinakaya pa nila. Sabay silang kumakain sa cafeteria, nag-aaral sa Mateo Ricci library, at nag-co-commute pauwi kapag weekend. Pero habang tumatagal, unti-unting lumalalim ang pressure.
Ang dating libreng hapon ni Andrei ay napalitan ng 5 AM weight training, tuloy-tuloy na lectures, at puyatan para sa problem sets. Si Maya naman, naging obsessed sa pagbuo ng portfolio niya, madalas abutan ng hatinggabi sa production rehearsals at org events.
“Andrei, free ka ba tonight? Katipunan night out lang kami ng orgmates ko, sama ka,” tawag ni Maya isang Biyernes ng gabi, habang nasa kalagitnaan ng maingay na tambayan.
“Maya, hindi ako makakapasok sa susunod na exam kapag hindi ko tinapos ‘tong calculus problem set ngayon. Alam mo namang bumabagsak na ‘ko sa quiz,” medyo naiirita at pagod na sagot ni Andrei mula sa kabilang linya.
“Lagi na lang bang ganyan? Parang wala ka nang oras sa akin ah,” napabuntong-hininga si Maya.
“Nagaaral ako, Maya. Hindi ako nagbubuhakay lang sa tabi-tabi. Kasiyahan ba ‘to para sa’yo?”
Ito ang naging simula ng maliliit na lamat sa relasyon nila. Ang dating madaling pag-uusap ay napalitan ng misunderstandings at pagod. Tuwing magkikita sila, sa halip na ma-relieve ang stress nila sa isa’t isa, tila nagiging dagdag na pressure pa ang kailangan nilang i-maintain.
Gabi-gabi, sinusubukan nilang i-repair ang lamat. Magre-reply si Andrei ng “Good night, sorry sa kanina, love you” pagkatapos mag-aral ng 2 AM. Magpapadala si Maya ng kape bago ang training ni Andrei. Pero ramdam nila: ang distance ay hindi na lang dahil sa magkaibang building o magkaibang schedule.
Growing up was making them grow apart.
Dumating ang dulo ng second year nila. Isang umuulang Hulyo sa Sweet Ecstasy sa Katipunan, nagdesisyon silang mag-usap nang seryoso. Wala nang sigawan, wala nang sumbatan—pagod at malalim na lungkot na lang ang natira sa mga mata nila.
Umorder si Andrei ng dalawang iced coffee, pero walang humawak ng baso sa loob ng sampung minuto.
“Andrei,” simula ni Maya, boses na bahagyang nanginginig. “Naalala mo nung high school? Ang dali lang ng lahat. Parang ang simpleng mahalin ka.”
Yumuko si Andrei, nakatitig sa ice na unti-unting natutunaw sa baso niya. “Kaya pa naman natin ‘di ba? Effort lang ulit, Maya.”
“It’s not just about effort anymore,” umiling si Maya habang tumutulo ang luha na mabilis niyang pinunas. “Pilit na pilit na lang tayo. Naghahawakan na lang tayo kasi natatakot tayong pakawalan ‘yung kung anong meron tayo nung high school. Pero iba na tayo ngayon.”
“So, ano? Susuko na lang tayo?” tanong ni Andrei, bagamat alam na rin niya sa sarili niya ang sagot.
“Hindi ‘to pagsuko,” marahang sagot ni Maya. “I think this is us being honest with each other. We’re pushing each other into boxes that don’t fit us anymore. I’m holding you back from focusing on your goals, and you’re stressed trying to meet my standards. Pagod ka na, Andrei. Pagod na rin ako.”
Tinitigan ni Andrei ang babaeng minahal niya sa loob ng apat na taon. Ang babaeng naging saksi sa lahat ng panalo at talo niya sa buhay. Narealize niya na tama si Maya: ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa paghawak nang mahigpit, minsan ito rin ay ang pagsuporta sa pangarap ng isa’t isa kahit ibig sabihin noon ay mag hiwalay ng landas.
“Gusto kong maging masaya ka, Maya,” bulong ni Andrei, boses na basag sa emosyon. “Gusto kong maabot mo lahat ng pangarap mo sa orgs, sa media… kahit wala na ako sa tabi mo.”
“At gusto kong makapasa ka sa ME, maging team captain ka ulit, at maging successful,” sagot ni Maya, sabay ngiti sa gitna ng mga luha. “Mahal kita, Andrei. Sobra. Pero hindi na tayo ang magkapares sa panahong ‘to.”
Nagyakap sila sa huling pagkakataon sa ilalim ng payong bago sumakay ng magkaibang jeep. Walang galit, walang sama ng loob—puro pasasalamat lang para sa magagandang alaala ng kahapon.
Nang sumunod na taon, nakikita pa rin ni Andrei si Maya sa campus. Minsan nakakasalubong niya ito sa Gonzaga Hall habang may kausap na orgmates, mukhang masaya at blooming. Minsan naman, nakikita ni Maya si Andrei sa Blue Eagle Gym, nagts-cheer ang crowd habang nag-iiskor ito sa laro.
Hindi na sila nag-uusap, at hindi na rin sila nagkikita nang personal. Pero tuwing makakasalubong nila ang isa’t isa sa walkway, magtatama ang paningin nila, magpapaitan ng mabilis at tapat na ngiti, at magpapatuloy sa kani-kanilang lakad.
Narealize nila na hindi lahat ng high school sweethearts ay nakatadhanang magtapos sa altar. Ang ilang tao ay dumadating sa buhay natin para turuan tayo kung paano magmahal, lumago, at maging handa sa totoong mundo—kahit na ang ibig sabihin noon ay kailangan nilang maging bahagi na lamang ng ating nakaraan.
